...

Quérote para dese modo non quererte, neste soño, que remata coa morte dese sentimento, lánguido na memoria do seu dono postergada. Síntote frío, recio sobre as miñas pernas repousas, vivindo xa noutro mundo, con outra vida, mentres eu sigo morrendo, mentres sigo as túas pegadas. Quérote, a pesar do sangue derramado das túas venas, mortas tras o desexo desa mirada. Inexistente. Cristalina. Como as augas do despoxo desa vida, malgastada por ese corazón malferido ao seu carón. Xa os teus oídos non valen máis que para murmurar contos trémulos á luz da lúa incandescente. Xa non basta o leve son dun paxaro indolente, perdido na noite sufocante dos gritos do pasado, na existencia desa vida que escondida, onde ninguén buscou antes.

Quérote para non quererte, despídome, coa vida escapando lentamente entre os meus dedos, rematando co son do metal contra o chan …

Miryam Lago